แผนปฏิบัติการป้องกันการทุจริต (พ.ศ.๒๕๖๔) ของเทศบาลนครปากเกร็ด

๒ กระทำอันเป นการทุจริตเกิดขึ้นหน วยงานเหล านี้มีอำนาจส งเรื่องต อไปยังคณะกรรมการป องกันและ ปราบปรามการทุจริตแห งชาติ หรือดำเนินการตามกฎหมายที่ให อำนาจหน วยงานนั้น ๆ ไว ได อย างไรก็ดี ถึงแม ว าจะมีกลไกระดับชาติในการตรวจสอบ ป องกัน และปราบปรามการกระทำการทุจริตในองค กรปกครอง ส วนท องถิ่น แต กลไกดังกล าวนั้นอาจดำเนินการไม ครอบคลุมทั่วถึงทุกองค กรปกครองส วนท องถิ่นทั่วประเทศ ดังนั้น กลไกที่สำคัญยิ่งในการตรวจสอบ ป องกันและปราบปรามการทุจริตในองค กรปกครองส วนท องถิ่น คือ กลไกภาคประชาชน เพราะกลไกภาคประชาชนจะเป นตัวช วยให หน วยงานของรัฐดำเนินการง ายขึ้น เพราะ ประชาชนในชุมชนสามารถเป นหูเป นตาให หน วยงานของรัฐ เนื่องจากอาจมีความใกล ชิดกับผู กระทำความผิด หรือพบเห็นการกระทำความผิดในชุมชนได รวดเร็วกว าเจ าหน าที่ของรัฐ นอกจากนี้ ประชาชนยังมีสิทธิตาม พระราชบัญญัติข อมูลข าวสารของทางราชการ พ.ศ.๒๕๔๐ ในการควบคุม ตรวจสอบการปฏิบัติงานขององค กร ปกครองส วนท องถิ่น รวมทั้งใช สิทธิโดยตรงในการเข าชื่อเสนอข อบัญญัติท องถิ่น และเข าชื่อถอดถอนผู บริหาร และสมาชิกสภาท องถิ่นได นอกจากนั้นองค กรปกครองส วนท องถิ่นเอง ควรจะเป นหน วยงานที่สร างช องทาง ในการส งเสริมและสนับสนุนให ประชาชน เข ามามีส วนร วมในการตรวจสอบความโปร งใส ในหน วยงานหรือ องค กรต าง ๆ ของท องถิ่น ซึ่งจะเป นการเสริมสร างความแข็งแกร งและพัฒนาเครือข ายภาคประชาชนในการมี ส วนร วมในการตรวจสอบการใช อำนาจรัฐเพื่อแก ไขและป องกันป ญหาทุจริตในชุมชนของตน ป ญหาการทุจริตในองค กรปกครองส วนท องถิ่นสะท อนให เห็นถึงการหยั่งรากฝ งลึกของแนวคิด และ ขบวนการทุจริตในสังคมไทย รัฐบาลควรเร งดำเนินมาตรการตรวจสอบ ป องกัน และปราบปรามการทุจริต อย างใกล ชิด เพราะป ญหาการทุจริตในระบบราชการถือเป นป ญหาสำคัญระดับชาติ ซึ่งบั่นทอนความน าเชื่อถือ และภาพลักษณ ของประเทศ และยังเป นการสิ้นเปลืองงบประมาณในการพัฒนาประเทศอีกด วย ดังนั้น รัฐบาล ควรวางนโยบายในการป องกันการเกิดทุจริตโดยให ภาคประชาชนเป นตัวแปรสำคัญในการสอดส องดูแล เป นหู เป นตาให แก หน วยงานของรัฐ ซึ่งกลไกภาคประชาชนอาจถือได ว าเป นการแก ไขป ญหาทุจริตที่ดีที่สุดในขณะนี้ นอกจากนี้ ตามเจตนารมณ ของรัฐธรรมนูญฯ ที่ต องการให มีการกระจายอำนาจไปสู ท องถิ่นนั้น การแบ งแยก อำนาจโดยให ท องถิ่นมีอิสระในการบริหารงานเองนั้นหมายรวมถึงการจัดเก็บรายได และบริหารรายได เองด วย แต ในความเป นจริงนั้น องค กรปกครองส วนท องถิ่นบางแห งไม สามารถจัดเก็บรายได เองได หรือจัดเก็บได น อย และต องพึ่งงบประมาณจากรัฐบาลอยู ดังนั้น แนวทางการแก ไขป ญหาทุจริตในองค กรปกครองส วนท องถิ่นที่ สำคัญอีกประการคือ การเน นการกระจายอำนาจทางการคลังสู ท องถิ่น รัฐบาลต องวางมาตรการอย างเคร งครัด ให ผู บริหารท องถิ่นจัดเก็บภาษีอย างจริงจัง เพราะหากองค กรปกครองส วนท องถิ่นยังได รับเงินงบประมาณจาก ส วนกลางอยู อาจทำให ประชาชนในท องถิ่นไม รู สึกถึงผลกระทบหรือความรับผิดชอบต อการบริหารเงิน งบประมาณในท องถิ่น แต หากเมื่อไหร ก็ตามที่มีการจัดเก็บภาษีจากประชาชนในท องถิ่นนั้น ๆ ประชาชนผู เสีย ภาษีจะเกิดความรู สึกต องการตรวจสอบการใช เงินภาษีของพวกเขาว านำไปใช ในการพัฒนาท องถิ่นอย างถูกต อง