สนามแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่วิทยุ และสุขภาพ

35 ดูดกลืนในศพกระต่ายและในหุ่นจ�ำลองของหนูและคนประมาณเกือบ 40 ปี มาแล้ว ส่วนมวลเฉลี่ย 1 กรัมนั้นสอดคล้องกับความละเอียดของการวัดโดยใช้ กล้องถ่ายภาพความร้อน (Thermographic camera) ในเวลานั้น นั่นก็คือมวลเฉลี่ย 1 กรัม มีรากฐานมาจากการพิจารณาในทางวิศวกรรมส�ำหรับวัดปริมาณพลังงาน ดูดกลืนในร่างกาย ไม่ใช่มาจากเกณฑ์ทางชีวภาพหรือสุขภาพ อย่างไรก็ตามในปี พ.ศ. 2548 สถาบัน IEEE ได้ตีพิมพ์มาตรฐานฉบับ ปรับปรุงใหม่ [13] ซึ่งก�ำหนดขีดจ�ำกัด SAR เป็นค่าเดียวกันกับข้อแนะน�ำของ คณะกรรมการ ICNIRP ตารางที่ 3 ได้สรุปขีดจ�ำกัด SAR ส�ำหรับประชาชนทั่วไป ที่ก�ำหนดอยู่ในข้อแนะน�ำของคณะกรรมการ ICNIRP ในมาตรฐานของสถาบัน IEEE และในมาตรฐานของบางประเทศ รูปที่ 8 ที่มาของขีดจ�ำกัดพื้นฐานส�ำหรับการสัมผัสกับสนามแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่วิทยุ เฉพาะส่วนศีรษะและล�ำตัว ซึ่งอธิบายอยู่ในแง่ของอัตราการดูดกลืนพลังงานจ�ำเพาะ (Specific Absorption Rate หรือ SAR) ขีดจ�ำกัดนี้มีปัจจัยความปลอดภัยรวมอยู่ในตัวเพื่อจ�ำกัดการ สัมผัสส�ำหรับกลุ่มผู้ปฏิบัติงานในสภาพแวดล้อมควบคุม และส�ำหรับประชาชนทั่วไป