คู่มือการปฏิบัติสำหรับเจ้าหน้าที่ของรัฐฯ ตามมาตรา ๑๐๐

สํานักงาน ป.ป.ช. 13 บทที่ ๒ กฎหมายที่เกี่ยวของกับการขัดกันระหวาง ประโยชนสวนบุคคลและประโยชนสวนรวม ในบทนี้จะกลาวถึงกฎหมายฉบับตางๆที่บัญญัติหามเจาหนาที่ของรัฐดําเนิน กิจการที่เปนการขัดกันระหวางประโยชนสวนบุคคลและประโยชนสวนรวม โดยจะ กลาวเฉพาะในสวนของเนื้อหาที่เกี่ยวของกับการดําเนินกิจการของเจาหนาที่ของรัฐ ที่ตองหามและมีหลักการของกฎหมายอยางเดียวกันตามมาตรา ๑๐๐ และไดทําการ เปรียบเทียบตําแหนงเจาหนาที่ของรัฐที่ตองหามและบทกําหนดโทษ เมื่อมีการฝาฝน กฎหมายนั้นๆ เชน รัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๕๕๐ พระราชบัญญัติ ประกอบรัฐธรรมนูญวาดวยการปองกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. ๒๕๔๒ พระราชบัญญัติองคการบริหารสวนจังหวัด พ.ศ. ๒๕๔๐ แกไขเพิ่มเติมถึง (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๕๒ พระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. ๒๔๙๖ แกไขเพิ่มเติมถึง (ฉบับที่ ๑๓) พ.ศ. ๒๕๕๒ พระราชบัญญัติสภาตําบลและองคการบริหารสวนตําบล พ.ศ. ๒๕๓๗ แกไขเพิ่มเติมถึง (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๕๕๒ พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการ กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๕๒๘ พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการเมืองพัทยา พ.ศ. ๒๕๔๒ แกไขเพิ่มเติมถึง (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๕๒ ซึ่งไดบัญญัติหามการดําเนินกิจการ ของเจาหนาที่ของรัฐและประมวลจริยธรรมที่เกี่ยวของกับเรื่องนี้ ดังตอไปนี้ ๒.๑ รัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๕๕๐ รัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๕๕๐ ไดบัญญัติเกี่ยวกับ การเปนผูมีสวนไดเสียหรือการกระทําที่เปนการขัดกันแหงผลประโยชนไว ดังนี้ มาตรา ๒๖๕ สมาชิกสภาผูแทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภาตอง (๑) ไมดํารงตําแหนงหรือหนาที่ใดในหนวยราชการ หนวยงานของรัฐ 100_p1-72_pc14.indd 13 26/2/2556 21:58:54